Tres días de eventos de solidaridad con los tres años de lucha en el parque de Agrinio

El jueves 22 de septiembre tuvo lugar el inicio de la jornada de tres días de eventos culturales, ambientales y sociales llevada a cabo en Agrinio, parque histórico de la ciudad. La idea central de la celebración en este parque municipal, donado por la familia de Papastratos, fue la de la reapropiación del espacio público y su reactivación como bien común. 

Un encuentro de tres días lleno de creatividad en la zona abandonada de la cafetería del parque organizado por l@s solidari@s, activos en la lucha por la protección y revitalización de este espacio y la organización de espacio libre y social ocupa Apertus. Se trata de un lugar luminoso rodeado de pinos, robles, grevileas, eucaliptos y muchos otros arbustos y árboles de hoja perenne y caduca que llevan poblando muchos años el ecosistema local.

 

Los tres días de otoño han llenado de ritmos refrescantes los trabajos de limpieza y ordenación de dicho espacio. Aparte de los conciertos ha habido una presentación de fotografías del proceso de remodelación del parque, así como creación de grafitis, creación de platos exquisitos, apertura del bar y un montón de música; y con la participación, además, de grupos internacionales como el de Sergi Botswanas de Barcelona y los Krav Boca de Toulouse. Hemos disfrutado de dos noches bajo el cielo estrellado con sonidos y músicas de las calles de la capital catalana y de la ciudad francesa, y por supuesto, de Ioannina y Agrinio. El viernes, Sergi nos acercó la escena musical española con su rumba-rock-ska, después de los ritmos de punk de las bandas "Syraxi" y un grup anónimo de Agrinio. El sábado por la noche, la explosiva banda griego-francesa Krav Boca fue sin duda la protagonista. Los “Satraps” de Ioannina, Promitheftis y Sarantapente por la comunidad de hip–hop de Agrinio han completado armoniosamente este mosáico mediterráneo de conciertos.

Estos tres días de eventos en el parque han sido muy importantes. El último evento cultural y auto-organizado en esta sufrida área tuvo lugar en mayo de 2014. En aquella época, sólo unos pocos días antes de las elecciones locales, la citada fiesta supuso un empuje importante y protagonizó el cambio en el panorama político del municipio de Agrinio. El caso de este parque es un fenómeno moderno típico griego que tiene relación con la mala gestión pública de los fondos europeos. En nombre de este dinero se intentó la destrucción de este parque histórico en contra de todas las reglas del arte y de la gestión técnica aplicada en todo el planeta en los espacios de este tipo.[1]

 

Después de algún tiempo, las acciones de reapropiación del espacio público han tenido éxito en la distinción del parque como un núcleo artístico de experimentación y solidaridad social y en la activación de su papel como un bien esencial para toda la ciudad. Básicamente el parque está funcionando como un trampolín para la mejora de la calidad de vida y como un espacio de integración de las relaciones sociales y contacto con la naturaleza. Esta infraestructura promueve la educación y el esparcimiento de sus usuarios haciendo énfasis en el arte, la cultura, el deporte y la protección del medio ambiente en una suerte de fábrica social para la gestión del suelo, el ocio y la cultura rural.

La reactivación del espacio exterior de la cafetería del parque, aunque de duración determinada en su finalidad de evento cultural, tiene como objetivo establecerse en el futuro como un festival periódico y autogestionado en el parque de Agrinio, contando con la documentación apropiada y demostrando en la práctica que el parque de la ciudad puede ser una referencia internacional para la región y actuar como una célula atractiva y cultural que otorgue al pueblo una herramienta participativa en en ámbito comunitario. 

En resumen, y colocando el asunto en un contexto amplio, podemos decir que en estos días se completa una historia que ha durado tres años desde el inicio de la reconstrucción del parque de Agrinio a finales del verano de 2013. Los rápidos y trágicos avances en la historia contemporránea del parque Agrinio – en la que much@s de nosotr@s participamos en asamblea abierta por la lucha de un parque vivo – se manifestaron en la necesidad de inventar estructuras y condiciones diferentes que pudieran hacer mejores nuestras vidas. Trabajando la creatividad y la acción, hemos estado presentes tanto en la fabricación como en la aplicación de las decisiones relativas a nuestras vidas, basándonos en los principios de auto-organización, participación y solidaridad. 

En otras palabras, dimos vida a la pregunta que plantea con acierto Eduardo Galeano en su libro "Un mundo al revés":

El pueblo, ¿asiste al partido o lo juega?

En una democracia, cuando es verdadera, ¿el lugar del pueblo no está en la cancha? ¿Se ejerce la democracia solamente el día en que el voto se deposita en la urna, cada cuatro, cinco o seis años, o se ejerce todos los días de cada año?

Una de las experiencias latinoamericanas de democracia cotidiana se está desarrollando en la ciudad brasileña de Porto Alegre. Allí, los vecinos discuten y deciden el destino de los fondos municipales disponibles para cada barrio, y aprueban, corrigen y desaprueban los proyectos que genera el gobierno local. 

El Parque de Agrinio es un importante jardín histórico, teniendo en cuenta el término "jardín histórico" como igualmente aplicable a jardines y parques grandes y pequeños, ya sea en su estructura formal o paisajística, como se menciona en el artículo 7 del Tratado de la Carta de Florencia ( 1982).[2]

La composición horticultural del paisaje y su síntesis arquitectónica, claramente interesan la comunidad por factores ambientales y artísticos, y el trabajo de la comunidad apunta a la consecución de las condiciones necesarias para que el Parque de Agrinio sea uno de los jardines históricos más importantes del oeste de Grecia y, como tal, abogamos por que sea declarado espacio protegido. Este nombramiento no tendría solo en cuenta su dimensión agronómica, forestal o jurídica, ya que, al igual que la propia sociedad, tiene todo el derecho a definir su propia historia, tal como reza la definición de "parque histórico" que es aquél que contiene recuerdos de luchas sociales y riqueza arqueológica y natural para la educación ambiental.

 

Ciertamente, estos tres días de descubrimiento de la relación recíproca que se establece entre el medio ambiente, la música y el ser humano, han supuesto la activación de una propuesta alternativa para el Parque de Agrinio, habilitando a través de proyectos con procesos auto-organizados y horizontales la dinámica que propone el pensamiento activo de la ciudad frente a la apatía y la decadencia del sofá. Con participación activa y autodeterminación es posible que el parque de Agrinio despierte de su estancamiento decadente para protagonizar, así, el papel que le corresponde: joya, pulmón y punto de referencia para toda una región geográfica.

Para ver más fotografías y leer el texto en otro idioma, usted puede seguir los enlaces:

- en griego, enterioni.blogspot.gr/2016/10/blog-post.html

- en inglés, enterioni.blogspot.gr/2016/10/three-days-of-events-of-solidarity-with.html

Fuentes:

1. Se puede leer en griego, la referencia correspondiente: https://parkoagriniou.files.wordpress.com/2015/10/ceadcebaceb8ceb5cf83ceb7-cebaceb1cf84ceb1ceb3ceb3ceb5cebbceafceb1cf82.pdf

2. http://www.icomos.org/charters/gardens_e.pdf

Τexto y fotografías de ©Dimitris V. Geronikos.

Las fotografías son realizadas en el ecosistema del parque municipal de Agrinio (donado por la familia de Papastratou).

Quiero dar las gracias a Eva Ele para las observaciones y correcciones que ha hecho en la traducción española del texto.

Three days of events of solidarity with the three years of struggle in the park Agrinio

On Thursday, September 22, three days of cultural, environmental and social events took place at the historic city park of Agrinio. The central concept of the celebration in this city park, named after the donor family of Papastratos, was the re appropriation of public space and its revival as a common good.

 

 

A three-day meeting full of creativity was held at the park's abandoned cafeteria, organized by solidary people with the struggle for the protection and revitalization of this park and the free, social occupation of Apertus. In the clearing next to pines, oaks, grevileas, eucalyptus and many other shrubs, evergreens and deciduous, that have been evolving for many years within the local ecosystem.

     

These three days of autumn proceeded with cleaning work, landscaping, concerts, a photo exhibition of the park's remodeling, graffiti, cooking exquisite dishes, drinking at the open bar and lots of music; International bands like Sergi Botswanas of Barcelona and Krav Boca of Toulouse participated as well. We enjoyed two nights under the stars with sounds and music of the streets of the Catalan capital and the French city, and of course, Ioannina and Agrinio. On Friday, Sergi brought us the Spanish music scene with his rumba-rock-ska, after the rhythms of punk band "Syraxi" and an anonymous group. On Saturday night, the explosive Greek-French band Krav Boca was definitely the protagonist. The "Satraps" of Ioannina, Sarantapente and Promitheftis from the community hip-hop of Agrinio harmoniously completed this Mediterranean mosaic of concerts.

These three days of events in the park were very important. The last self-organized cultural event in this degraded area was held in May of 2014. At the time, only a few days before the local elections, this celebration was an important thrust and promoted change in the political landscape of the municipality of Agrinio. The case of this park is a typical modern greek phenomenon of public mismanagement of European funds. On behalf of this eu funded project the destruction of this historic park was attempted against best practices of art and technology management applied throughout the world in such spaces.[1]

After some time, these recent activities of public space re-appropriation have succeeded in distinguishing the park as a core of artistic experimentation and social solidarity, activating its role as an essential public good for the whole city. Basically the park is functioning as a springboard for improving the quality of life, integrating social relations and encouraging contact with nature. This infrastructure promotes the education and recreation of its' users with emphasis on art, culture, sports and environmental protection. It functions as a social factory for land management, rural leisure and culture.

   
The revival of the outer space of the park's cafe, despite its piecemeal nature and fixed-term purpose, is a cultural event that aims to establish a periodic and self-organized festival in the park of Agrinio.

Using the appropriate documentation it has been demonstrated in practice that the city park could become an international point of reference for the whole region, an active cultural cell that attracts people and offers them a participatory tool at the Community level.

In short, placing the issue in a broader context, its three years since the beginning of the park's reconstruction. Since then (the end of the summer of 2013) in response to the rapid and tragic developments in the historic Agrinio's park, we established an open assembly for citizens to coordinate the struggle for a sustainable park. We have been demonstrating the need to devise different structures and conditions that could make our lives better. We declare our resolve to put in use our proactive and creative mindsets, and be part of both processes of decision making and the implementation of these decisions since these concern our lives. Our guiding principles are self organization, participation and solidarity.

In other words, we gave life to the question posed correctly Eduardo Galeano in his book "A world upside down":
The village, attends the party or play it?
In a democracy, when it is true, does the place of the village is not on the court? Will democracy is exercised only on the day that the vote is deposited in the ballot box every four, five or six years, or exercised every day of every year?
One of the Latin American experiences of everyday democracy is developing in the Brazilian city of Porto Alegre. There, neighbors discuss and decide the fate of the municipal funds available for each neighborhood, and approve, disapprove correct and projects generated by the local government.

 

Agrinio's park is an important historical garden, considering the term "historic garden" as equally applicable to gardens and large and small parks, either formal or landscape structure, as mentioned in Article 7 of the Treaty Florence Charter (1982).[2] 

   

The horticultural landscape composition and its architectural synthesis, clearly interests the community for its environmental and artistic features, and provides the necessary conditions for the Park of Agrinio to be considered one of the most important historical gardens in Western Greece and as such, we advocate that it must be declared a protected area. Our argument for this declaration is not based solely on the agronomic, forestry or the legal dimensions. Society itself, has every right to define and articulate the history of this place, as a "historic park" that contains memories of social struggles, archaeological as well as a natural wealth for environmental education. 

Certainly these three days of discovery of the reciprocal relationship established between the environment, music and human beings, have led to the activation of an alternative proposal for the Park of Agrinio, realised through projects with processes of self-organizing and horizontal dynamics. That is the prospect that the city's social forces put forward in opposition to the prevailing submissive culture of inertia. By fostering active participation and self-determination it is possible to rejuvenate the park of Agrinio beyond its modern history of stagnation and decadence and activate a more suitable role: the park as a jewel, a ''lung'' and reference point for the entire geographical region.

If you like to see more photos and read the text in other language you can follow the links:

- in spanish, enterioni.blogspot.gr/2016/10/tres-dias-de-eventos-de-solidaridad-con.html

- in greek, enterioni.blogspot.gr/2016/10/blog-post.html

 Sources:

1. You can read in Greek, the corresponding reference: https://parkoagriniou.files.wordpress.com/2015/10/ceadcebaceb8ceb5cf83ceb7-cebaceb1cf84ceb1ceb3ceb3ceb5cebbceafceb1cf82.pdf

2. http://www.icomos.org/charters/gardens_e.pdf

Text and photos by ©Dimitris V. Geronikos.

The photos are taken in the ecosystem of the municipal park of Agrinio (donated by Papastratou’s family).

I would like to thank George Karakostas for the corrections that has made in English translation of the text.

Manu Chao con la Caravana de Lucha y Solidaridad - Ο Manu Chao με το Καραβάνι Αγώνα & Αλληλεγγύης - Manu Chao with the Caravan of Sruggle & Solidarity

Πριν από ένα χρόνο, λίγες ημέρες από το δημοψήφισμα, o Manu Chao είχε δημοσιεύσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μία διασκευή του τραγουδιού Libertad που σημαίνει Ελευθερία.

Σήμερα, ένα χρόνο μετά – αντί για κείμενο ανάλυσης, συνοδευτικό των φωτογραφιών που είχα την ευτυχία να λάβω με τον Manu – παραθέτω και μεταφράζω τους στίχους του προαναφερόμενου τραγουδιού.

Το τραγούδι:
https://www.youtube.com/watch?v=SY-BIPfEQ7o

Οι στίχοι:

Por ti, trasnocho y madrugo
Por ti, yo me acuesto tarde

Για σένα, ξενυχτώ και ξημερώνομαι

Για σένα, πάω αργά για ύπνο

Oh libertad! Divina libertad!
Quiero salir, y no me abren la puerta

Ω ελευθερία! Υπέροχη ελευθερία

Θέλω να βγω, και δεν μου ανοίγουν την πόρτα

Cuando tu te vas
Cuando tu te vas 

Όταν εσύ φεύγεις

Όταν εσύ φεύγεις

Te llevas mi sangre
Corriendo detrás

Μεταφέρεις το αίμα μου 

που τρέχει πίσω (σου)

Oh libertad! Divina libertad!
Quiero salir, y no me abren la puerta

Ω ελευθερία! Υπέροχη ελευθερία

Θέλω να βγω, και δεν μου ανοίγουν την πόρτα

Με την ευκαιρία της ημέρας λοιπόν, θέλω να σας στείλω τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς και ευχές για καλή ελευθερία σε όλους τους ελεύθερους πολιορκημένους, καλή ελευθερία σε όλες κι όλους μας!

Τexto y fotografías de ©Dimitris V. Geronikos.

Las fotografías son realizadas en el centro de Atenas.

Κείμενο και φωτογραφίες: ©Δημήτρης Β. Γερονίκος.

Λήψη φωτογραφιών στο κέντρο των Αθηνών.

Text and photos by ©Dimitris V. Geronikos.

The photos are taken in the center of Athens.

La importancia de un parque histórico para una ciudad – Η σημασία ενός ιστορικού πάρκου για μία πόλη – The importance of an historical park for a city

Σε λίγους μήνες ολοκληρώνεται ο τρίτος χρόνος από την ημέρα που ο δήμος Αγρινίου με τη βοήθεια και υποστήριξη συνεργείων εργολάβων, δημοτικών υπαλλήλων και αστυνομικών δυνάμεων, ανέλαβαν να καταστρέψουν το Παπαστράτειο Δημοτικό Πάρκο Αγρινίου, το σημαντικό στολίδι και πνεύμονα της πόλης. Ευθύς αμέσως, αναδείχθηκε ένα σημαντικό κοινωνικό σύνολο στο Αγρίνιο, που συγκρούστηκε σώμα με σώμα ενάντια στην υλοποίηση της σχιζοφρενικής “ανάπλασης” και δημιούργησε την Ανοιχτή Συνέλευση για την Προστασία και Αναζωογόνηση του Παπαστράτειου Δημοτικού Πάρκου Αγρινίου.

Ουσιαστικά, πρόκειται για μια περίπτωση από τις λίγες στη σύγχρονη νεοελληνική ιστορία, όπου σε μία περιφερειακή πόλη, ένα κίνημα ενεργών πολιτών συγκρουόμενο αυτοβούλως με δημοτική αρχή και αστυνομία, στα τέλη του Καλοκαιριού του 2013, κατάφερε έγκαιρα να αποτρέψει την ολοσχερή καταστροφή ενός τόσο σημαντικού χώρου.  

Το κάπως αφηρημένα οικολογικό περιεχόμενο έμπρακτης προστασίας με όρους αυτοδιαχείρισης ενός κοινόχρηστου πάρκου, εξελίχθηκε σε κύτταρο διεκδίκησης ζωτικών αναγκών. Σήμερα, τέτοιες ζωτικές ανάγκες μπορεί να είναι η εκπαίδευση στην καλλιέργεια της Γης, η συνεργασία για συλλογική παραγωγή και η αυτοδιαχείριση της τροφής.

Εκείνον το Σεπτέμβριο του 2013, ως απόρροια των κοινωνικών διεργασιών που διαμορφώνονταν στο Αγρίνιο, ήρθαν στη δημοσιότητα νεότερα στοιχεία – από αυτά της εκδίκασης της πρώτης αίτησης αναστολής, της οποίας η απόφαση απέρριπτε την αίτηση αναστολής στο σύνολό της (293/10.07.2013) – το οποία φυσικά τέθηκαν υπόψη της Επιτροπής Αναστολών. Τα νέα προσκομιζόμενα στοιχεία ανέτρεπαν τα δεδομένα επί των οποίων στηρίχθηκε η Επιτροπή Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας, με συνέπεια ο Πρόεδρος του Ε' Τμήματος του ΣτΕ να εκδώσει την από 21/10/2013 προσωρινή διαταγή του, για αναστολή εκτέλεσης μίας σειράς διοικητικών πράξεων, μεταξύ των οποίων η κοπή δένδρων και θάμνων.

Ουσιαστικά, η υπόθεση του Πάρκου Αγρινίου αποτελεί μία χαρακτηριστική νεοελληνική περίπτωση χείριστης δημόσιας διαχείρισης ευρωπαϊκών χρημάτων. Στο όνομα αυτών των χρημάτων επιχειρήθηκε η καταστροφή ενός ιστορικού πάρκου ενάντια στους κανόνες της τέχνης και της τεχνικής διαχείρισης ανάλογων Πάρκων, όπως εφαρμόζονται σ' ολόκληρο τον κόσμο.[1]

Η έννοια ιστορικό πάρκο στην προκειμένη περίπτωση ορίζεται από την χάρτα της Φλωρεντίας (1982) σύμφωνα με την οποία “… είναι μια αρχιτεκτονική και φυτοκομική σύνθεση που ενδιαφέρει το κοινωνικό σύνολο από ιστορική ή καλλιτεχνική πλευρά.” Αυτό είναι ένα στοιχείο που δεν ελήφθη υπόψη στην απόφαση του υπουργού Πολιτισμού το 2008 - σύμφωνα με την οποία το Παπαστράτειο Πάρκο δεν χαρακτηρίστηκε ως ιστορικός τόπος - δεν κατανόησε δηλαδή τη διαφορά των εννοιών ιστορικός κήπος και ιστορικός τόπος.

Προκειμένου να γίνει ευρύτερα αντιληπτό πόσο σημαντική είναι αυτή η διαφορά, χρειάζεται να αναφερθεί ότι η προαναφερόμενη συνθήκη της Φλωρεντίας αποσαφηνίζει στο άρθρο 2: “Ο ιστορικός κήπος είναι μια αρχιτεκτονική σύνθεση της οποίας τα συστατικά στοιχεία είναι κυρίως φυτικά και ως εκ τούτου ζωντανοί οργανισμοί, που σημαίνει ότι είναι φθαρτοί και ανανεώσιμοι. Επομένως, η εμφάνισή του αντανακλά την αιώνια ισορροπία μεταξύ του ετήσιου κύκλου των εποχών, της ανάπτυξης και της φθοράς της φύσης, και της επιθυμίας του καλλιτέχνη και του τεχνίτη να την κρατήσει για πάντα αναλλοίωτη.”

Γίνεται σαφές λοιπόν ότι το Πάρκο Αγρινίου πρόκειται για σημαντικό ιστορικό κήπο καθώς “ο όρος «ιστορικός κήπος» μπορεί εξίσου να ισχύει για τους μικρούς κήπους και τα μεγάλα πάρκα, είτε τα επισήμως οριοθετημένα είτε τα φυσικά τοπία.”, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το άρθρο 7 της συνθήκης.

Τα προαναφερόμενα στοιχεία είναι πολύ σημαντικά για έναν τόπο όπως το Αγρίνιο. Καθώς με την κατάλληλη τεκμηρίωση, το πάρκο της πόλης θα μπορούσε να αποτελεί τοπόσημο διεθνούς εμβέλειας για την περιοχή και να λειτουργεί ως κύτταρο πολιτισμού, αναψυχής, άθλησης και περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, ως υποδομή έλξης τουρισμού με ιστορικά και περιβαλλοντολογικά χαρακτηριστικά.

Ο χαρακτηρισμός αυτός του πάρκου ως ιστορικό δεν περιέχει γεωπονική, δασολογική ή νομική υπόσταση μόνον, αλλά η ίδια η κοινωνία εφ' όσον έχει αφυπνισθεί μπορεί να απολαμβάνει το δικαίωμα να ορίζει την ιστορικότητα του χώρου. Ουσιαστικά, το πάρκο μπορεί να λειτουργήσει ως εφαλτήριο για βελτίωση της ποιότητας της ζωής, ως χώρος ολοκλήρωσης των κοινωνικών σχέσεων κι επαφής με τη φύση. Ως υποδομή η οποία προωθεί την εκπαίδευση κι αναψυχή των χρηστών του, με έμφαση στην τέχνη, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό και την προστασία του περιβάλλοντος. Ως κοινωνικό εργοστάσιο για τη διαχείριση της γης, του ελεύθερου χρόνου και κουλτούρας της υπαίθρου.

Πως όμως μπορεί να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός;

Αρχικά, χρειάζεται να αποσαφηνιστεί ότι η διαδικασία ανάδειξης του πάρκου σε ιστορικό, το κατατάσσει αυτόματα σε μία κατηγορία γνωστών οικοσυστημάτων παγκοσμίως, που πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις. Αυτό αποτελεί σημαίνον πλεονέκτημα το οποίο σε συνδυασμό με συγκεκριμένες ενέργειες, μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά για την υπερτοπική επισκεψιμότητα του πάρκου. Για να πραγματοποιηθεί αυτό χρειάζεται να αναδειχθούν και να επισημανθούν τα ευρήματα από τις διαφορετικές ιστορικές περιόδους που υπάρχουν μέσα στο πάρκο, δηλαδή

- την ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο,

- τις κατοικίες των προσφύγων του μικρασιατικού πολέμου,

- το μνημείο των δολοφονημένων απεργών καπνεργατών,

- τον τόπο έμπνευσης του πρωτοπόρου λογοτέχνη Κώστα Χατζόπουλου με τη χαρακτηριστική βελανιδιά,

- τις προτομές της οικογένειας Παπαστράτου που είναι έργα σημαντικών Αγρινιωτών γλυπτών διεθνώς γνωστών.

- τα στοιχεία κηποτεχνίας γαλλικού ρυθμού και αγγλικού τοπίου.

 

Αυτά τα ιστορικά χαρακτηριστικά χρειάζεται οπωσδήποτε να ληφθούν υπόψη και να διαδραματίσουν πρωτεύοντα ρόλο στις επί μέρους μελέτες (φυτοτεχνική, αρχιτεκτονική, δασολογική, ηλεκτρολογική, κ.τ.λ.), κατά τη διάρκεια της σύνταξης της συνολικής μελέτης αποκατάστασης λειτουργίας του Πάρκου.

Δηλαδή, να δημιουργηθεί η δυνατότητα για διαδραστική εκπαιδευτική βόλτα και οικοτουριστική ξενάγηση στις διαφορετικές ιστορικές περιόδους, αποτυπώματα των οποίων υπάρχουν μέσα στην έκταση των 54 στρεμμάτων του Πάρκου.
  
Οι προαναφερόμενες δραστηριότητες μόνον κοινωνικά οφέλη μπορούν να φέρουν στο Αγρίνιο, λειτουργώντας ως σημείο αναφοράς και αναδυκνείοντάς το σε χαρακτηριστικό τοπόσημο για ολόκληρη την περιοχή. Την ίδια χρονική περίοδο που η ευρύτερη γεωγραφική ζώνη έχει χάσει σπουδαίους οικονομικούς πόρους μετά την ολική απόσυρση του καπνού από την παραγωγή, το αποτέλεσμα της οποίας σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση είναι τα δυσθεώρητα ύψη ανεργίας κι ανέχειας για τον τοπικό πληθυσμό, καθώς παράλληλα έχει καταστήσει το Αγρίνιο ως μία από τις πόλεις με τους υψηλότερους δείκτες ανεργίας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Μια απόφαση απόσυρσης εντελώς λανθασμένη με ιδιοτελή πολιτικά κριτήρια, που εξυπηρέτησε τον προσωπικό πλουτισμό τοπικών παραγόντων εμπλεκόμενων στην ενδιάμεση αναθεώρηση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής το 2003. Ενάντια σε αυτό που ορίζουν οι αρχές αγροτικής πολιτικής και παραγωγής, προκαλώντας πολλές χιλιάδες θέσεις ανεργίας στην περιοχή.

Η βιωσιμότητα της ιδέας σαφώς εξαρτάται από τον τρόπο διαχείρισης του πάρκου.

Είναι δεδομένο πλέον, ότι στο Αγρίνιο έχει διαμορφωθεί ένα σημαντικό σύνολο ανθρώπων που όχι μόνον έχει εντάξει το πάρκο στην καθημερινότητά του αλλά επιπλέον διατυπώνει σαφή πρόταση προκειμένου να προστατευθεί και αναζωογονηθεί το προαναφερόμενο ενδιαίτημα. Με την έννοια ότι ενδιαίτημα είναι ο οικότοπος (: habitat) που χαρακτηρίζεται από συγκεκριμένες συνθήκες, εκεί ζει και αναπαράγεται συνήθως ένα είδος, ένας πληθυσμός ή μία βιοκοινότητα.

Αυτό το κρίσιμο σύνολο ανθρώπων μπορεί να λειτουργήσει ως πρώτη μαγιά για την υπερτοπική ανάδειξη του πάρκου σε τοπόσημο, αποτελώντας ζωντανό κίνητρο για συμμετοχική αναδιοργάνωση του αστικού χώρου. Οπωσδήποτε για την πραγματοποίηση του, χρειάζεται αυτοδέσμευση και συμμετοχή όσων ενεργοποιούνται με τα Κοινά, προκειμένου να υλοποιούνται τα απαιτούμενα χρονοδιαγράμματα εργασιών και μέσω πράξεων να ανατρέπεται το φαινόμενο της ανάθεσης.

Η ολοκληρωμένη διαχείριση του πάρκου μπορεί να λαμβάνει χώρα μέσω της συμμετοχής των ενεργών πολιτών σε ανοιχτές συνελεύσεις ανά τακτές προκαθορισμένες ημερομηνίες και τήρηση δημοσιεύσιμων πρακτικών, με συμμετοχή της εκάστοτε δημοτικής αρχής μέσω κάποιου αιρετού αντιπρόσωπου της (οπωσδήποτε αποδεδειγμένα σχετικό με το θέμα), όπως φυσικά και τη συμμετοχή των ανθρώπων που πρόκειται να εργάζονται στην προτεινόμενη νέα υπηρεσία διαχείρισης του πάρκου.

Η νέα υπηρεσία διαχείρισης χρειάζεται να αποτελείται τουλάχιστον από τρία τμήματα:

- Φροντίδας και Αναζωογόνησης του πάρκου, με προσωπικό το οποίο σε βάθος χρόνου να είναι σε θέση να φέρει σε πέρας το δύσκολο αυτό έργο. Το προσωπικό αυτό χρειάζεται να απασχολείται αποκλειστικά με το πάρκο σε καθημερινή βάση, με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα εργασιών ακρίβειας χειρουργικών επεμβάσεων που εκπονείται από τους υπεύθυνους γεωτεχνικούς επιστήμονες.

- Εκπαίδευσης Παιδιών, Νέων κι Ενηλίκων, με ευθύνη την ανάπτυξη κι εφαρμογή εκπαιδευτικού προγράμματος Περιβαλλοντικής Αγωγής. Το πρόγραμμα αυτό θα έχει ως στόχο να εδραιώσει περαιτέρω το Πάρκο Αγρινίου ως ένα χώρο που προσφέρει μοναδική περιβαλλοντική εκπαίδευση στην περιοχή. Προωθώντας παράλληλα εκπαιδευτικά πλαίσια τα οποία αναδεικνύουν το περιεχόμενο και τα συστατικά που καλλιεργούν και οξύνουν τις αισθήσεις των ανθρώπων, που βασίζονται στο σεβασμό και την περιβαλλοντολογική φροντίδα.
 

- Πολιτισμού κι επικοινωνίας της υπερτοπικής αξίας του πάρκου με ανάδειξη των πολλαπλών του παραμέτρων (όπως για παράδειγμα οικολογική, ιστορική, πολιτιστική, βοτανολογική, ψυχαγωγική), με θερινά φεστιβάλ θεάτρου, κινηματογράφου και μουσικής στο υφιστάμενο κηποθέατρο – με δημιουργία ετήσιου διεθνούς συμποσίου υπαίθριας γλυπτικής στο χώρο του Πάρκου (προς τιμήν των σημαντικών γλυπτών που έχει αναδείξει η πόλη) κ.τ.λ..

Είναι δεδομένο ότι για να υλοποιηθούν τα προαναφερόμενα χρειάζεται οξυδερκή πολιτική βούληση με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και οργανόγραμμα. Οπωσδήποτε, όμως, δεν μπορεί να υλοποιηθεί με ανάθεση και κουτοπονηριές, όσων προσπαθούν να αποκομίσουν προσωπικά οφέλη χρησιμοποιώντας με ιδιοτέλεια τις δράσεις και τα προσωπικά κόστη που έχουμε υποστεί, στο δικό τους χαρακτηριστικό βαθμό όσοι/-ες συνεχίζουμε να δραστηριοποιούμαστε ενεργά για την αποκατάσταση των λειτουργιών του Πάρκου.

Άλλωστε, μία ανώνυμη επιστολή καταγγελίας για εμπλοκή δύο δημοτικών υπαλλήλων σε μία υπόθεση μεταφοράς δημόσιας περιουσίας του πάρκου σε ιδιωτικό χώρο – που έλαβα μέσω ταχυδρομείου κι έχουμε ήδη καταθέσει μαζί με άλλα δύο μέλη της Ανοιχτής Συνέλευσης, προς ενημέρωση της δημοτικής αρχής του Αγρινίου – χαρακτηριστικά γράφει : “Έτσι, για την αποκατάσταση της αλήθειας και επειδή το Πάρκο δεν είναι του Μοσχολιού, του Παπαναστασίου ή οποιουδήποτε άλλου αλλά όλων των Αγρινιωτών.”

Θα πρόσθετα ότι με την κατάλληλη διαχείριση θα μπορούσε να λειτουργεί ως ένα πάρκο πρότυπο για ολόκληρη τη χώρα, με προδιαγραφές εξωστρέφειας.

Αντί επιλόγου, επισυνάπτω ένα σχέδιο αποκατάστασης της λειτουργίας της παιδικής χαράς (στην τοποθεσία που βρίσκονταν) και δημιουργίας χώρου διδασκαλίας περιβαλλοντολογικής εκπαίδευσης. Είναι ένα σχέδιο προσαρμοσμένο στις ανάγκες της υφιστάμενης κατάστασης, που μελετούσα το προηγούμενο χρονικό διάστημα και φυσικά δημοσιεύεται σε αρχικό στάδιο με σκοπό να συμπληρώνεται σταδιακά με αυτενέργεια από τους πολίτες. Ουσιαστικά πρόκειται για μία αρχική μελέτη την οποία θέτω σε ανοιχτή δημόσια διαβούλευση προκειμένου οι πολίτες (ντόπιοι και ξενιτεμένοι) να έχουν τη δυνατότητα για συνδιαμόρφωση της τελικής πρότασης. 

Προσωπικά θεωρώ ότι η εποχή των “αυθεντειών” έχει παρέλθει (με όλα τα δεινά που προκάλεσε στη νεοελληνική κοινωνία αυτού του τύπου η πολιτική θεώρηση των πραγμάτων), παράλληλα διαισθάνομαι ότι είναι αδήριτη η ανάγκη για ευρεία συμμετοχή στη συλλογική αναδιοργάνωση του αστικού και του αγροτικού χώρου. 

Διαδικτυακή πηγή:

1. https://parkoagriniou.files.wordpress.com/2015/10/ceadcebaceb8ceb5cf83ceb7-cebaceb1cf84ceb1ceb3ceb3ceb5cebbceafceb1cf82.pdf

   
Τexto, fotografías y diseño de ©Dimitris V. Geronikos.

Las fotografías son realizadas en el ecosistema del parque municipal de Agrinio (donado por la familia de Papastratou).

Κείμενο, φωτογραφίες και σχέδιο: ©Δημήτρης Β. Γερονίκος.

Λήψη φωτογραφιών στο οικοσύστημα του Παπαστράτειου Δημοτικού Πάρκου Αγρινίου.

   
Text, photos and design by ©Dimitris V. Geronikos.

The photos are taken in the ecosystem of the municipal park of Agrinio (donated by Papastratou’s family).