Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Un día después del 6 de diciembre de 2008 - Μία μέρα μετά την 6η Δεκέμβρη του 2008 - One day after December 6th of 2008


Το Σαββατόβραδο της 6ης Δεκεμβρίου του 2008 πολύς κόσμος, λειτουργώντας αντανακλαστικά, ξεχύθηκε στο δρόμο όταν έμαθε πως ο δεκαπεντάχρονος Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος είχε πέσει νεκρός στα Εξάρχεια από τη σφαίρα ειδικού φρουρού της αστυνομίας. 



Αρχικά η είδηση κυκλοφόρησε μέσω διαδικτύου αλλά κι από στόμα σε στόμα. Εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές, φοιτητές και πολίτες με αφορμή τη δολοφονία ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού άρχισαν να αναζητούν την αιτία γι’αυτό που συνέβαινε. Ένα κρίσιμο σύνολο αποφασισμένων ανθρώπων άφησε τη θαλπώρη του σπιτιού του και ξεκίνησε να συγκρούεται με την αστυνομία. 




Από τις πρώτες ώρες, η είδηση της δολοφονίας διασπάρθηκε άμεσα, παρόλες τις απέλπιδες προσπάθειες ορισμένων μαριονετών-εργολάβων των μέσων μαζικής ενημέρωσης. 
Η είδηση δεν χειραγωγήθηκε στο βαθμό που η κεντρική εξουσία επιθυμούσε. 



Το γεγονός αυτό ήταν σημαντικό για να ξεσηκωθεί ένα κύμα πολιτών που ήθελε να εκδικηθεί, να κατεβάσει τις μάσκες σε μια ολόκληρη κοινωνία, να σπάσει συμβολικές και αληθινές βιτρίνες, να τσαλακώσει την καλοσιδερωμένη εικόνα των δήθεν ανυποψίαστων πολιτικών που προσποιούνταν ότι κυβερνούν τη χώρα. 




Ήταν ένα πολύ ισχυρό σοκ για τους εξουσιάζοντες την Ελλάδα, εκείνη τη χρονική περίοδο.




Κύματα βίας έγιναν αντιληπτά ως διαταραχή της τάξης καθώς διαχύθηκαν μέσα στις ελληνικές πόλεις. 




Στην εν λόγω περίπτωση οι στίχοι του Μπέρτολτ Μπρεχτ αποδίδουν εύστοχα την κατάσταση:
“ Όλοι λένε το ορμητικό ρεύμα βίαιο. Μα την κοίτη του ποταμού που το κρατάει κανείς δεν τη λέει βίαιη…”.



Μαζί με τον Αλέξανδρο  γύριζε η σελίδα κι έπεφτε η αυλαία μίας ολόκληρης εποχής φαινοτυπικής ευμάρειας για την ελληνική κοινωνία. Ήταν η πρώτη φορά στα χρόνια της μεταπολίτευσης, που ένα τέτοιο γεγονός θα προκαλούσε τόσο έντονες και ποικίλες αντιδράσεις. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη που παρακολουθούσε με αγωνία και οργή.




Το πρωί της Κυριακής 7ης Δεκέμβρη ξύπνησα με έναν ανυπόφορο πονοκέφαλο. 
Το χτύπημα που είχα δεχθεί στο κεφάλι από το γκλοπ του ματατζή, το προηγούμενο Σαββατόβραδο έξω από το Πολυτεχνείο, ήταν η αιτία για να σηκωθώ από το κρεβάτι με μιαν ανοιχτή πληγή στο κρανίο, έναν τεράστιο πονοκέφαλο να μου προκαλεί ρίγη κι ένα ματωμένο μαξιλάρι.




Εκείνο το κυριακάτικο πρωινό είχαν έρθει δύο καλοί φίλοι στο σπίτι, ο ένας με πολιτικές ρίζες αντι-ΕΦΕΕ κι ο άλλος διαγραμμένος Κνίτης και μετά Ρήγας Φεραίος. Συζητούσαμε τα τεκταινόμενα και πρότειναν να πάω στα πολιτικά γραφεία της κοινοβουλευτικής Αριστεράς της οποίας ένα τμήμα διάκειτο υπέρ, προκειμένου να καταγγείλω την επίθεση του ματατζή.






Σκεφτόμουν πως δεν έμενε αρκετός χρόνος για να εμπλακώ σε ενδεχόμενες γραφειοκρατικές διαδικασίες και ότι είχα αποθηκευμένα στη ντουλάπα δύο ασπρόμαυρα φιλμ, έτοιμα για φωτογράφιση.
Είχε βγει κάλεσμα για συγκέντρωση διαμαρτυρίας, ώρα μία το μεσημέρι στο αρχαιολογικό μουσείο των Αθηνών. 


  

Εν τω μεταξύ, μέχρι τη μία θα μπορούσα να φωτογραφίσω τα απομεινάρια της προηγούμενης νύχτας στα Εξάρχεια κι ευρύτερα στην περιοχή του μητροπολιτικού κέντρου. 




Ο συγκάτοικος καθάρισε με νερό την πληγή. Περιποιήθηκε με πάγο, οινόπνευμα και βάμμα το κρανιακό μου τραύμα μήκους αρκετών εκατοστών




Θεώρησα ότι μία βόλτα στη γειτονιά ήταν το καλλίτερο, έβγαλα τα ασπρόμαυρα φιλμ απ' τη ντουλάπα και φόρεσα το ένα από αυτά στη φωτογραφική μηχανή.  


  

Bγήκα μια βόλτα έξω και τότε διαισθάνθηκα πως ο Δεκέμβρης του Αλέξανδρου είχε ήδη ξεκινήσει να γράφει τη δική του σελίδα στη σύγχρονη νεοελληνική ιστορία.  




Las fotografías son realizadas por © Dimitris V. Geronikos en el centro de Atenas, el domingo 7 de diciembre de dos mil ocho.



Λήψη φωτογραφιών από © Δημήτρη Β. Γερονίκο στο κέντρο των Αθηνών, την Κυριακή 7 Δεκέμβρη του δύο χιλιάδες οχτώ.



 
Photo shoots by © Dimitris V. Geronikos in the center of Athens, on Sunday, December 7, two thousand eight. 
 

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Ax vre Dimitri, eftixos pou iparxoun anthropoi san kai esena. Me sigkinises
E.