Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Un año de lucha para el Parque de Agrinio – Μια χρονιά αγώνα για το Πάρκο Αγρινίου – One year of struggle for the Park of Agriniο


Τις ημέρες που διανύουμε ολοκληρώνεται ένα έτος από την έναρξη της καταστροφικής «ανάπλασης» του Πάρκου Αγρινίου.  Ήταν τέλη του Αυγούστου του 2013 όταν εμφανίστηκαν ξαφνικά μπροστά στα κατάπληκτα μάτια των πολιτών που ήταν αυτόπτες μάρτυρες, οι μπουλντόζες της «ανάπλασης» του πάρκου. Ογκώδη και εχθρικά μηχανήματα για την οικολογική ισορροπία ενός πάρκου, με τη συνδρομή συνεργείων εργολάβων, δημοτικών υπαλλήλων και αστυνομικών δυνάμεων, ανέλαβαν να καταστρέψουν το τελευταίο στολίδι και πνεύμονα της πόλης του Αγρινίου.

 

Με την αριθμ. 42/2012 απόφαση το προηγούμενο δημοτικό συμβούλιο (με συμβούλους προερχόμενους από ΠΑΣΟΚ -ΔΗΜΑΡ, ΝΔ και ΚΚΕ) είχε εγκρίνει ομόφωνα την υλοποίηση του έργου. Η απελθούσα πλέον δημοτική αρχή χρησιμοποιώντας ως επικοινωνιακό εργαλείο την ομόφωνη απόφαση, προχωρούσε σε μία σχιζοφρενική επιθετική ενέργεια καταστροφής, βασιζόμενη σε μια μελέτη επιστημονικά αστήρικτη, αφού προερχόταν από ορισμένους απαίδευτους υπαλλήλους των υπηρεσιών του Δήμου.

 

Το τραγικό, ειρωνικό στοιχείο, είναι ότι πολλοί από τους δημοτικούς συμβούλους εκείνης της εποχής όπως προφορικά έχουν δηλώσει, δεν είχαν γνώση των λεπτομερειών του περιεχομένου της προαναφερόμενης «μελέτης». Όλα αυτά στο όνομα της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης κι ενάντια στους κανόνες της τέχνης και της τεχνικής διαχείρισης των Πάρκων όπως εφαρμόζονται σε ολόκληρο τον κόσμο.

 

Το Αγρίνιο, όπου η εφαρμογή των στυγνών μνημονιακών πολιτικών λιτότητας έχει ως συνέπεια μια ανθρωπιστική κρίση ορατή δια γυμνού οφθαλμού, στροβιλίζεται έκτοτε στις φρενήρεις εικόνες του ευρωπαϊκού συγχρηματοδοτούμενου έργου της «ανάπλασης» του Παπαστράτειου Δημοτικού Πάρκου. Ο δήμος, όπως προέκυψε μετά την υλοποίηση του προγράμματος Καλλικράτη το 2010, εμφανίζει συνολικό πληθυσμό 102.000 ανθρώπων.

 

Εκείνην την εποχή, συγκροτήθηκε ανοιχτή συνέλευση από ενεργούς πολίτες, με σκοπό την προστασία και την αναζωογόνηση του πάρκου. Κατά τη διάρκεια όλου αυτού του χρονικού διαστήματος, υπήρξε καθημερινός αγώνας προστασίας της βιοποικιλότητας του πάρκου με επιστημονική ανάδειξη της επικίνδυνης ακαταλληλότητας της μελέτης «ανάπλασης» για το ευαίσθητο οικοσύστημα του πάρκου. Παράλληλα, ο ενδελεχής έλεγχος των σχετικών κατατεθειμένων εγγράφων του έργου, έφερε στην επιφάνεια σημαντικά ντοκουμέντα που αποδεικνύουν γεωτεχνικά και νομικά, τον παράλογο χαρακτήρα της προαναφερόμενης μελέτης.

 

Τότε, ένας ανηλεής επικοινωνιακός πόλεμος μεθοδεύτηκε ενάντια στους συμμετέχοντες/-ουσες στην ανοιχτή συνέλευση. Εκτοξεύτηκαν ψευδείς χαρακτηρισμοί όπως «πρεζόνια», «περιθωριακοί», «γραφικοί», αλλά και λέξεις όπως, «αναρχικοί, αντιεξουσιαστές και αριστεριστές με… ενισχύσεις από το Μεσολόγγγι, τη Ναύπακτο και την Πάτρα (!)»,  κ.τ.λ.. Όλα αυτά για να συκοφαντήσουν ένα σύνολο ανθρώπων με ηλικίες από 20 εως 70 ετών! 

Τα μικροαστικά αντανακλαστικά του τέως δημάρχου (ο οποίος παρεμπιπτόντως αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτικός) και των αυλικών του, φρόντιζαν για μεγάλο χρονικό διάστημα να διασπείρουν τέτοιου τύπου προπαγάνδα, είτε μέσω ορισμένων τοπικών οικονομικά εξαρτημένων μέσων μαζικής επικοινωνίας είτε στόμα με στόμα μέσα στην κοινωνία. Συμπτώματα τοξικοεξάρτησης με τις καρέκλες της εξουσίας.


Η φυτοκομική και αρχιτεκτονική σύνθεση του συγκεκριμένου πάρκου, που ενδιαφέρει το κοινωνικό σύνολο για τα περιβαλλοντικά, ιστορικά και καλλιτεχνικά χαρακτηριστικά, δημιουργούν τις προϋποθέσεις ώστε το Παπαστράτειο να είναι ένας από τους σημαντικότερους ιστορικούς κήπους στη δυτική Ελλάδα, και ως τέτοιος ακόμα και στην κατάσταση που έχει περιέλθει να αποτελεί μνημείο.

 

Ένα ιστορικό πάρκο που περικλείει αρχαιολογικά ευρήματα και μπορεί να λειτουργεί ως χώρος περισυλλογής και ανάπαυσης, άθλησης, ψυχαγωγίας και περιβαλλοντολογικής παιδείας. Αυτός ο χαρακτηρισμός του μνημείου δεν περιέχει νομική υπόσταση μόνον, η ίδια η κοινωνία έχει κάθε δικαίωμα να ορίσει την ιστορικότητα του χώρου.

Όλες οι επικίνδυνες – σχιζοφρενικές παρεμβάσεις στο Πάρκο, που έχουν πραγματοποιηθεί από τον περσινό Αύγουστο με ευθύνη της προηγούμενης δημοτικής αρχής, έχουν αλλοιώσει όχι μόνον την ιστορική μορφή, φυσιογνωμία και βοτανική σύνθεση του αναφερόμενου ενδιαιτήματος, αλλά επίσης, έχουν λειτουργήσει διαλυτικά για την αειφορία μιας τόσο πολυσύνθετης και ζωντανής βιοκοινότητας.


Διατάραξαν βάναυσα τη φυσιολογική λειτουργία και την πλούσια βιοποικιλότητα ενός τόσο ευαίσθητου οικοσυστήματος. Με την παράλογη τσιμέντωση και αποψίλωση του πάρκου επιχειρήθηκε μια «ανάπλαση» που προσδοκούσε οικονομικά οφέλη εις βάρος των ζωών μας κι ενάντια στο δημόσιο συμφέρον.  Με το στεγνό «οικονομοτεχνικό» τρόπο σκέψης τους, ασέλγησαν επί της αξίας που έχει η σαφής ορθολογική διαχείριση αυτής της όασης για τη βιωσιμότητά της πόλης.


Αδιαμφισβήτητα, μετά τις προαναφερόμενες καταστροφές και την αντιεπιστημονική, εγωκεντρική  συμπεριφορά του προηγούμενου δημάρχου, φτάσαμε στο σήμερα, στο χρονικό σημείο δηλαδή, που είναι επείγουσα η ανάγκη για φυτοτεχνικά έργα συντήρησης και προστασίας της ιδιαίτερης φυσιογνωμίας του πάρκου, και συγκεκριμένα έργα υποδομής, προκειμένου να διατεθεί και πάλι στην αστική καθημερινότητα ως λειτουργικός, προσβάσιμος χώρος – ένας ζωντανός πνεύμονας της πόλης.


Η βελτίωση των υποδομών του πάρκου θα μπορούσε να γίνει με πολύ ήπια έργα ακρίβειας χειρουργικών επεμβάσεων, μέσω της σύστασης ειδικής υπηρεσίας συντήρησης, φροντίδας και προστασίας του πάρκου με καταρτισμένο επιστημονικό γεωτεχνικό προσωπικό, με παρκοτέχνες και δασοφύλακες που να εργάζονται με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα εργασιών αναζωογόνησης του πάρκου, ώστε να είναι εφικτή η βιώσιμη παραγωγή έργου σε βάθος χρόνου.


Με συντήρηση και αναζωογόνηση της υπάρχουσας βλάστησης που για πολλά χρόνια έχει αφεθεί στην τύχη της, με ενσωμάτωση στοιχείων που αφορούν στην τοπική ιστορία, με φύτευση των περιοχών που σε παλαιότερη φάση είχαν αναπλαστεί ανεπιτυχώς, με ανασύσταση δενδρώνα κι αμπελώνα με ντόπιες, σπάνιες παραδοσιακές ποικιλίες, με αποκατάσταση του υπάρχοντος δικτύου ηλεκτροφωτισμού με χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

 

Είναι αδήριτη η ανάγκη για πλήρη αποκατάστασή του με διατήρηση της ιδιαίτερης φυσιογνωμίας του και καλλιέργεια υπηρεσιών εξωστρεφούς προσανατολισμού, ώστε το Πάρκο να αποτελεί πολιτισμικό τόπο έλξης, περιβαλλοντολογικού τουρισμού για ολόκληρη την ελληνική χερσόνησο, λειτουργώντας ουσιαστικά ως ανοιχτό, λειτουργικό πάρκο ευρωπαϊκών προδιαγραφών μεσογειακής βλάστησης.


Με πληροφόρηση για τη χλωρίδα και την πανίδα που ενδημούν στο πάρκο, με εκπαιδευτικούς περιπάτους και παιχνίδι για παιδιά, με σεμινάρια κηποτεχνίας και βοτανικής, με ξύλινα κιόσκια αναψυχής, με χρήση υλικών φιλικών στο περιβάλλον και τον άνθρωπο, με εργαστήρια φυσικής δόμησης, κ.α.. Σίγουρα χρειάζεται να γίνουν πάρα πολλά για να είναι εφικτό μια μέρα να μπορεί να διατεθεί ως φυσικό στολίδι – το Παπαστράτειο Δημοτικό Πάρκο Αγρινίου – ξανά στην κοινωνία.


Φυσικά χρειάζεται να γίνει αντιληπτό απ’ όλα τα ενεργά κύτταρα της κοινωνίας πως οι αγώνες των λαών για την προστασία της φύσης και του πολιτισμού –ενάντια στην αγοραία εμπορευματοποίηση της γης και την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος – δεν αφορούν μόνο στην προστασία των φυτικών ή ζωικών ειδών, για τα οποία ανυπερθέτως πρέπει να μαχόμαστε. Οι αγώνες αυτοί αφορούν, επίσης, στο σταμάτημα της εξαθλίωσης της κοινωνίας και της εκποίησης του δημόσιου πλούτου, ώστε με αυτοοργάνωση και συμμετοχή να διαλύσουμε την κουλτούρα της ανάθεσης που έχει κλέψει τις ζωές μας.

Η ανοιχτή συνέλευση για την προστασία και αναζωογόνηση του πάρκου Αγρινίου, ανεξάρτητη από κάθε φορέα, αυτοδιαχειριζόμενη και αυτόνομη στις λειτουργικές της διαδικασίες, έσπειρε τα πρώτα σποράκια που έχουν ήδη φυτρώσει.

  
Texto y fotografías de  © Dimitris V. Geronikos
Las fotografías han sido realizadas en el ecosistema del parque municipal de Agrinio (donado por la familia de Papastratou) en Etoloakarnania, durante el período entre el 24 de agosto de dos mil trece y 28 de agosto de dos mil catorce.


Κείμενο – Φωτογραφίες: ©Δημήτρης Β. Γερονίκος
Λήψη φωτογραφιών στο οικοσύστημα του Παπαστράτειου Δημοτικού Πάρκου Αγρινίου, κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 24 Αυγούστου δύο χιλιάδες δεκατρία και 28 Αυγούστου δύο χιλιάδες δεκατέσσερα.

 

Text and photos by © Dimitris V. Geronikos
Τhe photos are taken in the ecosystem of Agrinio’s municipal park (: donated by Papastratou’s family) in Etoloakarnania, during the period between August 24, of two thousand thirteen and August 28, of two thousand fourteen.

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

Política exterior y producción rural – Εξωτερική πολιτική και αγροτική παραγωγή - Foreign policy and rural production


Τις τελευταίες Aυγουστιάτικες ημέρες γίνεται πολύς ντόρος σχετικά με την απόφαση της ρωσικής κυβέρνησης να κυρήξει εμπάργκο στα ευρωπαϊκά αγροτικά προϊόντα εξαιτίας της αναγνώρισης της ουκρανικής κυβέρνησης από τους Ευρωπαίους. Η ουκρανική κυβέρνηση απαρτίζεται από αρκετά μέλη νεοναζιστικών οργανώσεων.

Από τις 7 Αυγούστου και για διάρκεια τουλάχιστον ενός έτους, η Ρωσία διέκοψε τις εισαγωγές αγροτικών προϊόντων και τροφίμων που προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις ΗΠΑ, την Αυστραλία, τον Καναδά και τη Νορβηγία. Οι περιορισμοί εκτείνονται κυρίως στο βόειο κρέας, στο χοιρινό κρέας και τα πουλερικά, τα φρούτα, τα λαχανικά, τα γαλακτοκομικά και τα ιχθυοκομικά προϊόντα1.


Στην ουσία πρόκειται για μία αιφνιδιαστική και βίαιη διακοπή των εμπορικών σχέσεων, έναν οικονομικό πόλεμο που ξέσπασε ανάμεσα στη Ρωσία και τις προαναφερόμενες χώρες. Οι συνέπειες ενδεχομένως αποβούν καταστροφικές για την ευρωπαϊκή αγροτική παραγωγή με ολέθριες επιπτώσεις στην ελληνική κοινωνία, η οποία πλήττεται για πολλά χρόνια από μία ανθρωπιστική κρίση, πρωτόγνωρη για περίοδο ειρήνης. 

Ένας οικονομικός πόλεμος, που προκαλεί άμεσα μεγάλα προβλήματα στις εξαγωγές των αγροτικών προϊόντων, με αρχή τον τομέα των πυρηνοκάρπων (ροδάκινα, νεκταρίνια, δαμάσκηνα, κ.α.) εν μέσω συγκομιδής και κορύφωσης των εμπορικών τους περιόδων. Ένας παραγωγικός τομέας που πληρεί τις προϋποθέσεις εξαγωγών και εξωστρέφειας (όπως διδασκόμασταν στα πανεπιστημιακά έδρανα), φέρνει συνάλλαγμα, συντηρεί χιλιάδες αγροτικές-εργατικές οικογένειες και άλλες επαγγελματικές ομάδες. 


Δεν είναι όμως ο μοναδικός παραγωγικός τομέας φυτικής παραγωγής που πλήττεται, πρόκειται να ακολουθήσουν οι τομείς του ακτινιδίου, των σταφυλιών, γενικά των φρούτων και λαχανικών στο σύνολό τους. Σε βάθος χρόνου, αν συνεχίσει η εφαρμογή αυτής της απόφασης, πρόκειται να δημιουργήσει ένα περιβάλλον ασφυκτικό με ολέθριες συνέπειες στην αγροτική παραγωγή της ελληνικής χερσονήσου και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών. 

Είναι δεδομένο ότι οι ευρωπαϊκές χώρες που πρόκειται να πληγωθούν περισσότερο είναι οι κοντινότερες στη ρωσική αγορά. Η ελληνική αγροτική παραγωγή ως εγγύτερη της Ρωσίας  λόγω της γεωγραφικής της θέσης, αλλά και των ιδιαίτερων σχέσεων που έχουν αναπτυχθεί μεταξύ των δύο λαών στο πέρασμα των αιώνων, βρίσκεται σ’αυτήν ακριβώς την ομάδα χωρών.


Αρκετές δεκαετίες οι αγροτικές περιοχές της Ευρώπης διακρίνονται κατ’αναλογία της σχέσης κέντρου-περιφέρειας, σε περιφερειακές αγροτικές περιοχές (rural periphery) και σε κεντρικές αγροτικές περιοχές (rural core). Η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιταλία και ορισμένες περιοχές της νότιας Γαλλίας βρίσκονται στην πρώτη κατηγορία της προαναφερόμενης σχέσης.  Αυτές οι περιοχές χαρακτηρίζονται από υψηλή εξάρτηση από το γεωργικό τομέα, από πληθυσμιακή αποδυνάμωση, από χαμηλότερα εισοδήματα, και κυρίως από το ανειδίκευτο εργατικό προσωπικό και την ανεπαρκή υποδομή (Bryden J., 1993). Αντίθετα, οι κεντρικές αγροτικές περιοχές χαρακτηρίζονται από χαμηλή εξάρτηση από το γεωργικό τομέα, από διαφοροποιημένη παραγωγική βάση, γειτνίαση με τα σημαντικά κέντρα αγορών, από υψηλότερα εισοδήματα και ικανοποιητική υποδομή.   


Με μια ματιά στις συνθήκες ζωής των αγροτικών πληθυσμών του ευρωπαϊκού Νότου, καθώς αυτοί οι πληθυσμοί είναι εξαρτημένοι από τις μεταβαλλόμενες κλιματολογικές συνθήκες και τις κυμαινόμενες σοδειές, διαπιστώνουμε πως βρίσκονται συχνά-πολύ κοντά στο ελάχιστο όριο διαβίωσης.  Οι περιφερειακές ανισότητες στις κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες των αγροτικών περιοχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης διευρύνονται σε βαθμό που διαλύουν την κοινωνική συνοχή αυτών των περιοχών.

Με την ακολουθούμενη εξωτερική πολιτική της Ευρώπης, στην ουσία αγνοείται βάναυσα αυτό που ορίζονταν κάποτε ως η θεμέλια λίθος του ευρωπαϊκού οικοδομήματος η Αρχή της Επικουρικότητας, σύμφωνα με την οποία οι κοινοτικές δράσεις θα πρέπει να συμπληρώνουν και όχι να υποκαθιστούν την δράση των εθνικών κυβερνήσεων. 


Μία αντίφαση στην εξωτερική πολιτική των Ευρωπαίων αποτελούν οι επιπτώσεις αυτής της εφαρμοζόμενης πολιτικής, οι οποίες έρχονται σε αντίθεση με τη νομική βάση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής όπως περιέχεται στα άρθρα της πρώτης Συνθήκης της Ρώμης του 1957. Ειδικότερα στο άρθρο 33 της Συνθήκης  διατυπώνονται οι κυριώτεροι αρχικοί στόχοι της Κ.Α.Π., μεταξύ των οποίων αναφέρεται ρητά ότι επιδιώκεται η διασφάλιση ενός δίκαιου επιπέδου διαβίωσης της αγροτικής κοινότητας, ιδιαίτερα με αύξηση των ατομικών απολαβών των προσώπων που ασχολούνται με τη γεωργία, η σταθεροποίηση των (αγροτικών) αγορών αλλά και η εγγύηση της διάθεσης της προσφοράς (αγαθών).


Το φαινόμενο της κρίσης όπως αναπτύσσεται στις νότιες χώρες της Ευρώπης επιδεινώνεται από τη στάση της Γερμανίας, που προσπάθησε εις βάρος τους να προστατεύσει συμφέροντά της σχετιζόμενα με εξαγωγές κυρίως βιομηχανικών προϊόντων (π.χ. στην Κίνα).  Επίσης εμφανίζεται κερδισμένη από την ευρωπαϊκή οικονομική κρίση, καθώς όχι μόνο σταθεροποίησε την οικονομική της υπεροχή αλλά κέρδισε πολλά δισεκατομμύρια ευρώ από τις τεχνητές διαφορές στα επιτόκια.  

Με βάση αυτή τη λογική η Γερμανία “χαρίζει” τα αγροτικά προϊόντα σε Η.Π.Α. και Καναδά, προκειμένου να ανοίξει αυτές τις αγορές για τα βιομηχανικά της προϊόντα. Στην πραγματικότητα ένα μεγάλο τμήμα της κυρίαρχης τάξης της Ευρώπης ταυτίζεται με τα γερμανικά συμφέροντα. Οι γερμανοί βιομήχανοι δεν ενδιαφέρονται για το αν η Ελλάδα μεταλάσσεται σε αποικία χρέους, αντίθετα αυτό μπορεί να εξυπηρετεί τους γερμανούς τουρίστες ή φοιτητές που έρχονται στη χώρα για να μελετήσουν το φαινόμενο της κρίσης (sic).  Η στρατηγική τους επιλογή είναι να δημιουργηθεί μια Ευρώπη με ηγέτιδα δύναμη τη Γερμανία που θα αποτελέσει ανταγωνιστικό πόλο στην Κίνα, επιβάλλοντας το γερμανικό μοντέλο παραγωγής και τρόπου ζωής.

Με ξήλωμα του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών δικαιωμάτων, με διάλυση παραγωγικών τομέων της οικονομίας και άμεση εξάρτηση των μεσογειακών λαών κι όχι μόνον αυτών, από τις τράπεζες και τα καζίνο των χρηματιστήριων.


Εν τέλει είναι έντονα τα ερώτηματα που θέτει, υπό ευρωπαϊκό περιβάλλον, η υφιστάμενη δομική κρίση του καπιταλισμού. Τι είδους παραγωγική ανασυγκρότηση μπορεί να εμπνεύσει την κοινωνία; Με αποσυσώρευση χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και ουσιαστική καλλιέργεια της πραγματικής οικονομίας ή με περαιτέρω μεγέθυνση των οικονομικών δεικτών; Πως μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η επίθεση σε παραγωγικούς τομείς της πραγματικής οικονομίας; Με αναδιανομή της γης και αξιοποίηση της μέσω καινοτόμων καλλιεργειών από τα εκατομμύρια ανέργων της ελληνικής κοινωνίας (και του μεσογειακού κόσμου ευρύτερα) ή με περαιτέρω μαρασμό της υπαίθρου και υπερσυγκέντρωση του αγροτικού πληθυσμού στα αστικά κέντρα;


Με δημιουργία πραγματικών οριζόντιων δομών με στόχους, στρατηγική, συντονισμό και προγραμματισμό που να λειτουργούν προς όφελος της κοινωνίας και του δημόσιου συμφέροντος χωρίς διακρίσεις νεποτισμού και παλαιοκομματικές, απαρχαιωμένες αντιλήψεις. 

Απέναντι στην επικοινωνιακή τακτική των σημερινών κυβερνώντων του νεοελληνικού κράτους, στη δομική βία που ασκούν οι χρηματαγορές όπως αλληλοενισχύονται με την καθημερινή τους βία δια μέσω λέξεων και πράξεων, χρειάζεται με ρηξικέλευθες πρωτοβουλίες να απελευθερωθούν οι υγιείς δυνάμεις του αγροτικού τομέα. Με αναμόρφωση και αξιοποίηση των παραγωγικών δυνατοτήτων της υπαίθρου και πρακτική εφαρμογή των επιστημονικών γνώσεων προς τη βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών και την έξοδο από τη λαίλαπα των στυγνών πολιτικών λιτότητας.
 

Διαδικτυακή πηγή:
http://sp.ria.ru/infografia/20140812/161243977.html


Fotografías y texto de ©Dimitris V. Geronikos
Φωτογραφίες και κείμενο από © Δημήτρη Β. Γερονίκο
Photos and text by © Dimitris V. Geronikos