Τρίτη, 18 Μαρτίου 2008

ασφαλώς

ένα ποιηματάκι παλαιό, δικό μου:
κάτι έφαγα
και με πείραξε
μην το πάρεις
πολύ στα σοβαρά
για ένα ΜΙΚΡΟ παιδί
είναι όλα δυνατά
πετάει ο γάιδαρος?
ασφαλώς!
με ταχύτητα φωτός
plAGIOS

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Τεμπελιά
Δὲν ἔχω κέφι γιὰ δουλειά,
πάλι μὲ δέρνει τεμπελιὰ
καὶ κάθομαι στὸ στρῶμα...
Βρίσκω τὸ σῶμα μου βαρὺ
καὶ ὀλ᾿ ἡ γῆ δὲ μὲ χωρεῖ
κι ὁ οὐρανὸς ἀκόμα.

Κακὰ νομίζω τὰ καλὰ
καὶ βλέπω μία στὰ χαμηλὰ
καὶ μία κοιτῶ ἐπάνω...
Σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο τὸν χαζὸ
ἂς ἠμποροῦσα νὰ μὴ ζῶ
μὰ ...δίχως νὰ πεθάνω.

Ανώνυμος είπε...

καζατζίδης, βαμβακάρης, μπέλλου? σε κάθε περίπτωση ωραίο το ρεμπέτικο

Ανώνυμος είπε...

Δεν ειναι ρεμπετικο χασατε! του Σουρη ειναι
Γεώργιος Σουρῆς (1853-1919): σατιρικὸς ποιητὴς ἀπὸ τὴν Σύρο.

Ανώνυμος είπε...

Ψυχή μου! τι λιακάδα! τι ουρανός! τι φύσις!
αχνίζει εμπροστά μου ο καϊμακλής καφές,
κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις,
και μόνος μου τις βρίσκω μεγάλες και σοφές.
Συνεχιζεται το αφιερωμα στον Γεωργιο Σουρη

Ανώνυμος είπε...

Άνθρωπος είμαι, άνθρωπος, και την ζωήν μου σύρω
μ’ ολίγα ψευτοδάκρυα, μ’ ολίγα ψευτογέλια,
κι άμα κοιτάζω στα ψηλά και χαμηλά και γύρω
όλα παντού μου φαίνονται τρελλού παπά Βαγγέλια.
Σουρης

Ανώνυμος είπε...

Τι στίχους που τους έγραψα... φτου! να μην τους βασκάνω
και τώρα τους ξαναμετρώ μέσα στην τόση ζέστη·
αν ημπορούσα δίλεπτα μονάχα να τους κάνω,
θάχα κι αμπέλια στη Βλαχιά, σπίτια στο Βουκουρέστι.
Σουρης